pizza logosu tasarla

Akşam geç saatlerdi ve biri kapıyı çaldı. Garip görünümlü bir delikanlıydı; uzun, dalgalı cüppesi, uzun altın sarısı saçları ve küçük bir sakalı vardı; başının çevresinde sarı bir bant, takılar ve açık burunlu sandaletler giymişti... Yüz hatları çok düzgündü. İlk ne düşündüğümü biliyor musun? İsa Mesih, havarilerini aramaya gelmiş! Gerçi sanırım İsa'nın saçı siyah olurdu. Düşündüm de, muhtemelen madalyon da takmazdı.

Neyse, meğer kız arkadaşıyla seyahat ediyormuş ve minibüsleri tam da benim garaj yolumun sonunda bozulmuş. İlk başta biraz şüphelenmiştim. Eve girmek için bir numara olabilirdi. Herhangi biri olabilirdi. Ama o kadar... samimi bir yüzü vardı ki, ona güvenmemek imkansızdı. Kostüm giymiş olsun ya da olmasın, onu görür görmez sevdim. Minibüsü görmek için aşağı indim ve inanılmazdı! Doğu mitolojisinden sahnelerle boyanmıştı. Tanrılar, iblisler, dansçı kızlar, savaş arabalarındaki adamlar, düşen yapraklara dönüşen askerler, bir ağacın altında çocuklara ders veren yaşlı bir adam... Ve çok renkliydi! Gerçekten tarif edemem. Görmeniz gerekirdi.

Kız arkadaşıyla tanıştığımda bir şok daha yaşadım. Neden onunla birlikte araba yolundan yukarı çıkmadığını anlayabiliyordum. Adı Celia’ydı. Güzel bir sarışın kızdı, on beş yaşında gibi görünüyordu ama muhtemelen on yedi yaşındaydı ve gördüğüm kadarıyla her an doğum yapmaya hazırdı. Karnındaki şişkinlik dışında narin, minyon bir kızdı. Kocaman mavi gözleri vardı. Bazı hamile kadınların mutluluk ve huzur yayabildiğini bilirsiniz, değil mi? Evet, o da öyleydi. Sanki... kendi iç ışığıyla o küçük minibüsün içini aydınlatıyordu, ne demek istediğimi anlarsınız. Gözlerinizi ondan ayıramıyordunuz. Sanki... dini bir deneyim gibiydi. Orada oturup ona bakmak istedim. Onun yanında olmak büyük bir ayrıcalık gibi görünüyordu...

Kusura bakma, kafam karıştı da. Saçma sapan konuşuyorum. O sadece hamile bir genç kızdı. Meğer Hindistan’dan bu yüzden dönmüşlerdi; ama yolculuk umdukları kadar sorunsuz geçmemişti ve açıkçası zamanları daralıyordu. Ailesi Bath’ta yaşıyordu; önlerinde hâlâ birkaç yüz mil yol vardı ve herkesin görebileceği gibi oraya varamayacaklardı. O, seyahat edecek durumda değildi. O minibüsün arkasında oturacak yer neredeyse yoktu, boncuklar, duvar süsleri, oyulmuş ahşaplar, takı parçaları, giysiler ve kim bilir daha nelerle dolup taşıyordu.

Uzun lafın kısası, onları öylece bırakamazdım. En azından durumlarını düzene sokana kadar Charlie’nin odasını birkaç gün kullanmalarına izin verebileceğimizi düşündüm. Yerel hastaneyi arayıp onları hazırda bekletmek istedim, ama kız kabul etmedi. Doğumu, belirli bir yöne bakarak, bir tür büyü okunurken, yerde yapması gerektiğini söyledi... bunun gibi bir sürü şey. Ama bu onun istediği şeydi ve bu onun bebeğiydi, bu yüzden ben de elimden geleni yapıp ona uymaya çalıştım. Arkadaki tarlayı kullanabileceklerini söyledim, ama tabii ki bir tür barınak kurmamız gerekecekti. Oğlan bunun sorun olmadığını, üç parça tahta ve birkaç eski çarşaftan bir çadır yapabileceğini söyledi. Üç parça tahta ve eski çarşaflar! Hayal edebiliyor musunuz? Aslında yaptıklarında o kadar da kötü görünmüyordu. Oldukça etkilendim. Neyse ki bahardı ve hava çok kötü değildi. Kışın İngiltere'de yerde doğum yapmayı hayal edebiliyor musunuz?

Korkarım Emily, onların Charlie'nin odasında kalmasına pek sıcak bakmadı. Israr etmek zorunda kaldım... Hatta kız için adeta yalvarmak zorunda kaldım. Bu beni şaşırttı. Emily'nin daha önce görmediğim bir yönünü görmemi sağladı.

Evet, şimdi geriye dönüp bakınca çılgınca geliyor, ama her şeye rağmen her şey oldukça iyi gitti. O çocuğu oldukça iyi tanıdım. Aşk, barış, şiddetsizlik ve o zamanlar çocukların konuştuğu tüm o şeylerden bahsetti; Hindistan’da yaşadıkları topluluktan bahsetti. Dünyanın nasıl sonsuza dek değişeceğini, artık savaşların, zulmün, sömürünün, özel mülkiyetin ya da sahiplenmenin olmayacağını anlattı. Birlikte sahip olacakları çocuğun bu değişimin tohumlarından biri olacağına nasıl inandıklarını anlattı. Bu harika yeni dünyanın büyüyeceği kaynaklardan biri olacağına.